Afgelopen week was ik met iemand in gesprek over het opzetten van een project. Wat mij opviel was dat de denkwijze van de ander afweek van mijn eigen denkwijze. Mijn eigen denkwijze is geënt op mijn inzicht in de werking van oorzaak en gevolg. Als ik iets wil creëren ga ik niet op zoek naar mogelijkheden buiten mijzelf, maar concentreer ik mij op een zo zuiver mogelijke intentie.

En dat klinkt makkelijker dan dat het is. Want wij mensen hebben allemaal te maken met ons ego. Ons ego is ons overlevingsmechanisme. Ons ego zorgt al zolang de mensheid bestaat voor veiligheid en denkt in dualiteit ( ik versus de ander). De vraag is dan ook: wil ik iets te creëren vanuit mijn eigen wensen en verlangens, komt mijn wens om te creëren vanuit mijn hart – in eenheid met de kosmische krachten en wetten – of is er sprake van vermenging van beiden?

Creëren vanuit eigen wensen en verlangens draagt tegenstrijdigheid in zich mee. Deze tegenstrijdigheid zal zijn afdruk maken binnen het creatieproces. Het zal het creatieproces belemmeren en zorgen voor wrijving. En omdat de wetmatigheid van het leven altijd ingesteld is op in eenheid brengen van zaken die niet in eenheid zijn, zal deze wetmatigheid de mens aanzetten tot het uitwerken en doorleven hiervan. Zo gezien creëert de mens zijn eigen leerprocessen.

Daar waar de creatie uitgaat van een zuivere intentie vanuit de eenheid, zal sprake zijn van aantrekken van de passende mensen en passende ondersteuning. Daar waar zicht is op eenheid zullen eventuele onzuiverheden (zonder oordeel) gezien/bijgesteld worden en meegenomen worden in het proces van groei en inzicht.